نگار عشق

26 خداحافظ

negare-eshqh — Sun, 28 Jun 2009 21:30:18 GMT

به نام خدا

دوستان مهربان همراهان همدل سلام

تصميم گرفته ام اينجا ننويسم مي خواستم درش را تخته كنم پنجره هايش را گِل بگيرم اما بعد فكر كردم روا نيست جايي را كه يادآور خاطرات شيرين و تلخ گذشته است ، جايي كه روزشماري از عمرم را در لابه لاي سطرهايش پنهان كرده به اين سادگي ويرانه اش كنم. ... حلال كنيد .... خدا نگهدار همه شما مهربانان باد. ... باحق

25من در بی واژگی هایم مانده ام

negare-eshqh — Wed, 27 May 2009 19:44:18 GMT

به نام خدا

دوستان مهربان همراهان همدل سلام

گويي خدا قسمت كرده و بعد از مدت ها چشم انتظاري سرانجام به سفر خواهم رفت. و تو هرگز نخواهي دانست عمق اين خوشحالي را. ... كه آن جا سرزمين عشق است و آزادگي و آن سفر متفاوت تر از همه سفرها. آنجا كه از خاك تا افلاك مي توان رفت. به شرط پاكي دل، به شرط خلوص نيت، به شرط آن كه پاي از زمين برگيري و با بال عشق عاشقانه به پرواز درآيي ... اميد دارم اين سفر را با پاي دل بروم گرچه دستانم تهي است اما قلبم لبريز از شوق است اشتياق و سرشار از اميد. اميد به گوشه چشمي و عنايتي. ... سفر به آن سوي دل با گذر از كوه هاي تعلق و خودخواهي و رسيدن به سرچشمه معرفت اگر خدا بخواهد. اگر قسمت باشد. شايد شايسته نوشيدن جرعه ايي از آن آب شدم. كه اگر شايسته باشم، كام تشنه ام را سيراب خواهم كرد. كه اگر لايق باشم، الف آزادگي را مشق خواهم كرد تا آويزه گوش دلم شود و عطش سال هايم را فرو خواهم نشاند. و خود گم شده ام را باز خواهم يافت شايد اينگونه از اين همه سرگرداني، از اين همه حيراني رها شوم. ... دعا كن كه لايق شوم دعا كن كه شايسته معرفت گردم... سال هاست كه قصه عشقشان را شنيده ام. سال هاست كه قصد قربت كرده ام تا نمازي عاشقانه به جاي آورم. ... دوباره واژه هايم را گم كرده ام. نمي دانم كدام واژه را تاب بيان عشقشان است. كدام كلمه توان كشيدن بار آزادگيشان را دارد. اينجا ميان واژه هايي كه پوسيده و پلاسيده اند. ميان واژه هايي كه معناهايشان گريخته اند؛ گير كرده ام و هيچ واژه ايي لايق تر از عشق نمي يابم هيچ واژه ايي نمي يابم ...چرا كه عطش با عشق مي آميزد و حماسه مي‌آفريند. آنقدر عظيم كه شش ماهه طفلش استاد انسانيت است. آنچنان حماسه ايي كه برادري و وفاداري در هم مي آميزد، چنان حماسه ايي كه خون از رگ زمين بجوش مي آيد، چنان حماسه ايي كه از خون پاك ترين انسان زمين فوران مي كند و ثارالله مي‌گردد. ... خدا كند كه لايق باشم تا به درك عميق اين حماسه راه يابم آنقدر شايسته كه آب اين معرفت جگر تفتيده ام را در زير بار حيراني ها التيام بخشد. ... من در بي واژگي هايم مانده ام ...

كاش اين سفر چشم هاي بسته ام را شفا دهد ... كاش اين سفر شكسته بند دل شكسته ام شود ... كاش اين سفر گويا كند زبان الكنم را... كاش اين سفر افكار پريشانم را شانه كند و صفا دهد ... عزم سفر كرده ام به قصد قربت ... پس خواهش مي كنم از من راضي باش تا قريب شوم ... راضي باش و بر من ببخش آنچه نمي دانم و شايد نابخشودني است ... مگو نرو كه اين راه رفتني است پس تشويقم كن به رفتن ... آب و آينه و قرآن بياور تا بروم ... و دلم را با اشك بخششت طهارت ده ... من شرم دارم از رفتن ... شرم دارم از رسيدن و تهي بودن دست هايم ... شرم دارم از اينگونه تهي رفتن ... سال هاست كه تشنه ام ... زبانم خشك است و حلقم تلخ ... پس از من بگذر تا خدا درگذرد ... تا همه ابرهاي آسمان از چشمانم عبور كنند كام تشنه ام سيراب گردد. ... تا دلم آينه تمام نماي معشوقم گردد ... اينجا ميان من و آينه و دل گره افتاده است ... تنها با دستان شفا بخش تو اي دوست اين گره را مي توان گشود ... دلم قصد قربت كرده مي‌خواهد گام هايش را بر مسند عشق بگذارد تا زير بار سنگين اين شرم زدگي از اين صراط عبورم دهد ... پس تمنا مي كنم به صفاي دلت از من درگذر ... واي برمن اگر امروز را تو نگذري ... فردا را چگونه خواهم گذشت ... چگونه بگويم كه عاشقم ... چگونه بگويم كه اين سفر مرا شوقي دارد و شوري و اشتياقي وصف ناشدني ... هر روزش هر ساعتش هر ثانيه اش تا رفتن بي تاب ترم مي كند ... و هر لحظه اش در ازدحام احساس هايي تعريف ناشده در خود گم مي شوم ... بگذار تا بگذرم. ...

24 روزت مبارک

negare-eshqh — Thu, 30 Apr 2009 16:37:53 GMT

به نام خدا

دوستان مهربان همراهان همدل سلام

من از قلب آتش گریخته ام

ققنوس وار

تا راهنما باشم تو را

میان كوه ها و دشت ها

چون عقابی تیز تك

از خودم گذشته ام

تا به تو رسيده ام

آمده ام تا راه بگشایم

و تو را از میان نسل ها عبور دهم

فردا به انتظار تو نشسته است

سرشار از امید

فردا برای توست

من امروز را بوده ام دیده ام

و فردا را هموار كرده ام برای تو

من اینجایم

تا تو اندیشه ات را پرواز دهی

به دورها

بی ترس بی تردید

لبریز از خوشحالی

ميانه راه

پستي و بلندي ها را ديدم

راه برای تو گشوده ام

فردا مباركت باد

( پرند )

-----------------------------------

شعر خانم امامی به مناسبت روز معلم

اسم من گم شده است.

توی دفترچه ی پر حجم زمان

دیرگاهی است

فراموش شدم.

اسم من گم شده است

لا به لای ورق کهنه ی آن لایحه ها

زیر آن بند غریب

پشت انبوهی از آن شرط و شروط

لای آن تبصره ها

اسم من گم شده است

در تریبون معلق شده سخت سکوت

حق من گم شده است.

زنگ انشا

کسی انگار نمی خواست معلم بشود

شان من گم شده است

شان من نیست بنالم

شان من نیست بگویم

زتهی ، ز نبود

یا از این زخم کبود

لیک

رنگ رخساره گواهی دهد از سر درون

از همه رنج فزون.

اسم من گم شده است

نردبانی شده ام

صاف به دیوار ترقی

تا که این نسل و آن نسل

پای بر پله ی من

سوی فردا بروند

و غریبانه فراموش شوم

اسم من گم شده است

23 غاز هستیم یا عقاب؟!

negare-eshqh — Fri, 10 Apr 2009 11:51:18 GMT

به نام خدا

دوستان مهربان همراهان همدل سلام

با توجه به اتفاقات اخير بهتر ديدم متن ارسالي يكي از دوستان خوبم رو در اين پست بذارم

توی زندگی ، تفاوت آدم ها در نگاهشون به زندگی ، به اندازه تعداد اونهاست . همون طور که صورت ها و ظاهر آدم ها با هم فرق داره ، در افکار و رفتارشون با هم تفاوت دارن .

به نوعی می شه گفت هر انسانی یک کتابه . تا زمانی که بازش نکنی و نخونیش ،اون رو کامل نشناختی .. اصلا هم آسون نیست چون گاهی بعضی کتاب ها اونقدر وحشتناک هستند که تا چند وقت از خوندنشون کابوس می بینی و آشفته می شی ولی گاهی خوندن بعضی کتاب ها مثل حافظ ، اشعار سهراب تا سال ها مستت می کنه چون یک جمله اش می تونه روحت رو دوباره از اول جلا بده و دلت رو صاف کنه ...

توی این دنیا از بچگی ، ما تعلیم داده می شیم و قوانینی برای ذهن بی برنامه و خالی ما وضع میشه که از طرف خانواده ، دوست ، مدرسه و اجتماع خودآگاه ، نا خودآگاه ، مستقیم، یا غیرمستقیم، ارادی و غیرارادی در مغز کوچیک ما جا گرفته که پاک کردن و از اول نوشتن قوانین اراده فولادی و تمرین خیلی زیاد می خواد .

دکتر وین دایر در کتاب عظمت خود را درتابید بحث جالبی می گه :

آدم ها دو دسته هستند: غاز ها و عقاب ها . هرگز نباید عقاب ها رو به مدرسه غازها فرستاد و نباید افکار دست و پا گیر غازها فکر عقاب ها رو مشغول کنه . کسی که مثل غاز هست و تعلیم داده شده ، نمی تونه درست پرواز کنه و به خار و خاشاک گیر می کنه که مانع پروازش می شه . ولی عقاب رسالتش اوج گرفتنه . عقابی که مثل غاز رفتار می کنه از ذات خودش فرار می کنه .

بدترین چیز ندونستن قوانین عقاب هاست . این که ندونیم چطوری عقاب باشیم .

* غازها همه مثل هم فکر می کنند و همیشه هم ادعا می کنند که درست فکر می کنند . افکارشون کپی شده هست و اصلا خلاقیت نداره . اکثر مواقع هم همگی با هم به نتایج یکسان می رسند چون دقیقا مثل هم فکر می کنند.

عقاب ها می دونند زمانی که همه مثل هم فکر می کنند در واقع اصلا کسی فکر نمی کنه .

* غازها همیشه می دونند غاز دیگه چطوری زندگی کنه بهتره ! هر کسی جای کس دیگه تصمیم می گیره . برای همین اکثر یا دیر به بلوغ (فکری – جنسی – احساسی) می رسن و یا اصلا بالغ نمی شن .

عقاب ها به خلاقیت ذهن هر کس اعتقاد دارن و در زندگی ماهیگیری به فرد یاد می دن و نه ماهی . در محله عقاب ها هر کسی جای خودش باید فکر کنه و کسی مسئولیت زندگی کس دیگه رو به عهده نمی گیره .

* غازها از جسمشون بیش از حد کار می کشن و تمام توان داشته و نداشته رو به کار می گیرن و به نتایج دلخواه نمی رسن .

عقاب ها اول تمام جوانب کار رو در نظر می گیرن ، باتوجه به تجارب قبلی و برنامه ریزی های ذهن خلاقشون تصمیم می گیرند و بعد شروع به کار می کنند . عقاب ها ایمان دارند که تلاش جسمی به تنهایی اصلا برای کار کافی نیست .

* غازها حریم شخصی ندارند و بارها و بارها وارد حریم خصوصی عقاب ها می شن چون حرمت ندارند .

عقاب ها به حریم شخصی هر فردی احترام می زارن و قاطعانه به افرادی که وارد حریم خصوصی اونها می شن تذکر می دن .

* غازها باید همه رو راضی نگه دارند و تمام تلاششون رو در روابط می کنند که همه انسان ها ، تک به تک از اونها راضی باشند . به جای انجام وظایف و رسالت خودشون ، رضایت همه اطرافیان رو با هر زحمتی شده به دست می یارن چون اگر به دست نیارن احساس خلا می کنند ..

عقاب ها می دونند که به دست آوردن رضایت همه افراد امکان نداره و نیمی از مردم همیشه با نیمی از افکار اونها مخالفند و این وظیفه یک عقاب نیست که مخالفانش رو راضی نگه داره .

* غاز نه نمی گه و همش شاکی هست که چرا باید اینهمه به دیگران توجه کنه .

عقاب در مواقعی که لازم هست ، به راحتی نه می گه .

* غاز شرط اول ارتباط رو صمیمیت بیش از حد می دونه .

عقاب شرط اول ارتباط رو احترام متقابل می دونه .

* غاز نمی خواد باور کنه که دشمنی داره .

عقاب می دونه که باید دشمنش رو ببخشه ولی بهش اعتماد نمی کنه .

* غاز از تجربیات درس نمی گیره و فقط آزار می بینه .

عقاب بعد از گذروندن سختی مسئله ، به فکر پذیرش مسئله و درس های ممکنه هست...

* غاز از دلش هیچ وقت حرف نمی زنه ..

عقاب با دلش زندگی می کنه .

* غاز یا احساسیه و یا منطقی .

عقاب می دونه که در دورانی از زندگی باید مغز رو پرورش و ورزش دارد و در دورانی دیگه باید دل رو نوازش داد و به حرف های دل بها داد .

* غاز اشتباه نمی کنه .

عقاب می دونه اگر هیچ وقت اشتباهی نکرده ، دلیلش اینه که اصلا دست به عملی نزده .

* غاز جای دیگران زندگی می کنه

عقاب می دونه که باید به دیگران کمک کنه ولی جای کسی نباید زندگی کنه چون تجربه خود بودن رو از اون فرد گرفته .

* غاز همیشه همه کار می تونه انجام بده .

عقاب می دونه چه کارهایی رو می تونه انجام بده و چه جایی باید اعلام کنه که از عهده اون بر نمی یاد .

* غاز همیشه مجبوره .

عقاب همیشه مختاره و اگر به جبر روزگار مجبور شد کاری رو انجام بده ، می پذیره و می گه : ترجیح می دم این کار رو انجام بدم .

* غاز زمان تفریح براش مشخص نیست .

عقاب برای تفریحش برنامه ریزی می کنه و می دونه که فاصله خالی این نت تا نت بعدی در موسیقی ، دلیل دل نشین بودن اون هست .

* غاز همیشه ناراضیه و شاکی و همیشه در حال شناخت عامل این بدبختی هست .

عقاب همیشه راضیه و می دونه هر سختی هم پایانی داره .

* غاز عبادت عادتش شده .

عقاب تکرار و عادت و روزمرگی رو مرگ دل و پرستش می دونه .

* غاز نسبت به عقاب یا احساس برتری می کنه و یا احساس ضعف .

عقاب باور داره برتری وجود نداره . اصل فقط تفاوت است که باعث برتری کسی بر کس دیگه نمی شه .

* غاز زیاد از مغزش کار می کشه البته بدون بهره وری لازم .

عقاب مفید فکر می کنه و از اشتباهاتش درس می گیره .

* غاز می خواد غاز باشه چون غاز بودن و نپریدن خیلی آسون تر از پرواز و اوج گرفتن هست .

عقاب بر عقاب بودن اصرار داره ، حتی اگر بارها به مدرسه غازها رفته باشه و به خاطر عقاب شدن بهای سنگینی رو بپردازه .

یک نکته کنکوری برای عقاب ها

غازها همیشه می خوان یک عقاب یک جور دیگه باشه ، یک جور دیگه عمل کنه ! براشون ارتباط هیچ وقت کافی و رضایت بخش نیست .

دقت کن : غاز چون خودش رو نپذیرفته و خودش رو درست نمی شناسه ، از تو می خواد که یه جور دیگه عمل کنی ! هیچ وقت براش رضایت بخش نیستی و عملا بهت می گه که براش کافی نیستی چون همیشه یه کاری کم کردی !

سعی کن خودت باشی و بهترین نقش رو داشته باشی (به عنوان دوست - همسر - خواهر - برادر - بچه) ولی سعی نکن که خودت رو مجبور کنی که طبق خواست اون خودت رو تغییر بدی . اون ناراضی به دنیا اومده و از دنیا می ره . از زندگی عقب نیفتی چون قرار نیست که غاز باشی .

دوستان خوبم عقاب باشید و سربلند

22

negare-eshqh — Wed, 01 Apr 2009 07:50:18 GMT

به نام نامی تنها هنرمند

که هست نام زیبایش خداوند.

دوستان مهربان همدلان همراه سلام

الهی کیف ادعوک و انا انا و کیف اقطع رجایی منک و انت انت

خدایا چطور بخوانم تو را و من منم ( بنده ایی کوچک و گناه کار )

و چگونه قطع امید کنم از تو و تویی (آفریدگاری آمرزنده و مهربان )

الهی اذا لم اسئلک فتعطینی من ذالذی اسئله فیعطینی

معبودا اگر از تو نخواهم که به من عطا کنی پس از چه کسی خواهم که به من عطا نماید.

الهی اذا لم ادعوک فستجیب لی فمن ذالذی ادعوه فیستجیب البه

خدایا اگر تو را نخوانم تا اجابتم کنی پس کیست که بخوانمش و اجابتم کند.

الهی اذا لم اتضرع الیک فترحمنی فمن ذالذی اتضرع الیه فیرحمنی

پروردگارا اگر زاری نکنم به درگاه تو تا به من رحم کنی به که زاری نمایم تا به من رحم کند.

_______________________

وقتي همه راه هاي دنيا را بسته مي بينم چون هميشه تنها پناهگاهم را درگاهش مي يابم؛ و هر بار ياد اولين روز سفرم به اين دنيا مي افتم. خاطره گنگي كه در خاطر همه ماسيده است و با هر تولد براي لحظه ايي ناخودآگاه احساسي را در ما زنده مي كند. احساسي كه بوي غربت مي دهد. احساسي كه رنگ دلتنگي دارد. احساسي كه اگر كمي در آن عميق شوي چشمانت مي جوشند تا دنيا را به همان شكل واقعي اش به تماشا بنشيني.

حالا در اين دلتنگي در اين غريب شدن ها مانده ام. با خود مي انديشم: چطور دلم آمد؛ آن همسايگي با خدا را با اين دنيا بي بها عوض كردم؟! چطور امانتش را با اين همه سنگيني پذيرفتم؟! ... چرا فرشتگان روز اول با شگفتي نگاهم كردند؟ و بعد خدا در برابر آفرينشم به آنها گفت: من چيزي مي دانم كه شما نمي دانيد. آنها بر من سجده كردند و در دلشان به حالم غبطه خوردند و به راستي خدا از من چه مي داند؟! چه نيروي شگفتي را در من به وديعه گذاشته كه ارزش و اعتبارم را اينقدر بالا مي برد؟! ...

بغض گلويم را مي فشارد. اشك حلقه مي زند و حريرش را مي گسترد. دوباره احساس غربت مي كنم و با اين ندانستن كه سال ها با من است گيجم مي كند. ...

ميدانم آمده ام چون خودش خواسته، چون خودم خواستم اين عاشقم را از زمين زيباتر بنگرم... و دوباره مي انديشم كه: او عاشق است كه مرا با خمير عشق سرشته است؟! يا من كه مي خواهم او را در اين كوچه پس كوچه هاي دنيا بيابم؟! من لبريز از اويم و اينگونه تهي مي نمايم. بازهم گيج مي شوم. زيباترين و بزرگ ترين نشانه قدرتش هستم و اينگونه خوار و ذليل گشته ام؟! خدايا مرا چه مي شود؟! گويي اين حيراني نميخواهد رهايم كند.

مقصدم اوست اگر خودم را بيابم. چشم مي گشايم و براي هزارمين بار ره توشه ام را با دقت مي نگرم طنابي از جنس دلتنگي تا فراموش نكنم به كجا بايد صعود كنم، لؤلؤ شاهواري از جنس عشق تا بخاطر آورم كه محبوبي دارم بي نظير بي رقيب و بي همتا و يكي دو قطره اشك كه چون چشمه مي جوشند. گرم و زندگي سازند.

زندگي را با عشق آغازيده ام با دلتنگي دنبال كرده ام و با اشك طراوت بخشيده ام. اينجا ايستگاه نيست كه فكر ماندن باشم. خياباني است كه انتهايش لبريز از نور است. سرشار از عطربهار. مالامال از تازگي. حالا گذرگاهم هرچقدر ميخواهد سنگلاخ داشته باشد. هرچه ميخواهد پر خارتر باشد. چه اهميتي دارد كه خشك و بي آب باشد. كه، هرچه مسير دردناك تر، رسيدن شيرين تر. هرچه لب ها خشك تر، آب ها گواراتر و هرچه دل تنگ تر، يار سخي تر كه اين قانون عشق است و من عاشق آفريده شده ام و عاشقانه زنده ام...

21

negare-eshqh — Wed, 18 Mar 2009 18:29:18 GMT

به نام خدا

دوستان مهربان همراهان همدل سلام

سال 1387 خورشیدی هم با همه خاطره های تلخ وشیرینش رخت سفر بست

و هم اکنون در آستانه فرارسیدن بهار سال جدید هستیم

آرزومندم سال جدید سالی سرشار از شادمانی و موفقیت

برای تمامی دوستان عزیزم باشد

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر الیل والنهار

یا محول الحول و الاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

در شکفتن جشن 1388 در تمام ۳۶۵ روز هفت سین:

سربلندی ،سرسبزی، سرمستی، سلامتی، سعادت، سخاوت و سرور

نثار دل های پاکتان باد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

"هفت سين قرآن مجيد"

۱- سلامٌ قولاً مِن رَبِّ رحیم.( یس/58)

" از جانب پروردگار [ی] مهربان [ به آنان] سلام گفته می شود."

2- سلامٌ علی نوح ٍ فی العالمین . ( صافات /79)

" درود بر نوح در میان جهانیان."

۳- سلامٌ علی اِبراهیم . ( صافات/109)

" درود بر ابراهیم."

۴- سلامُ عـَلی موُسی و هارون . (صافات/120)

" درود بر موسی و هارون."

۵- سلامُ علی آلِ یاسین . ( صافات/130)

" درود بر پیروان الیاس" (1)

6- سلامٌ عـَلیکُم طِبتُم فادخـُلوُها خالدین . ( زمر/73)

" ... سلام برشما ، خوش آمدید ، در آن درآیید [ و] جاودانه [ بمانید]

7- سلامُ هیَ حتّی مَطلَعِ الفـَجر. ( قدر/5)

" [ آن شب] تا دم صبح ، صلح و سلام است . "

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

باران، گل، خاطره، لبخند و بهار

هیچ بارانی نمی بارد، مگر صفا دهد.

هیچ گلی جوانه نمی زند، مگر هدیه شود.

هیچ خاطره ایی زنده نمی ماند مگر شیرین باشد.

هیچ لبخندی نیست، مگر شادی بیاورد.

و هیچ بهار نمی آید، مگر سال دیگری در پیش باشد.

پس بگذار باران شوق بر زندگی ات ببارد، تا روحت را صفا دهد.

گل های عشق در دلت جوانه زنند، تا آن ها را به دیگران هدیه کنی.

خاطراتت قشنگ باشند تا همواره به یادشان بیاوری.

لبخند بر لبانت نقش بندد تا شادی بیفشانی.

و بهار بیاید تا بدانی باز هم فرصت بودن هست . . .

20

negare-eshqh — Fri, 13 Mar 2009 09:02:18 GMT

به نام خدا

دوستان مهربان همراهان همدل سلام

19

negare-eshqh — Sun, 08 Mar 2009 17:04:18 GMT

به نام خدا

دوستان مهربان همراهان همدل سلام

زیباترین کلمه ایی که خدا به آدم آموخت کدام واژه است. به گمانم باید آن کلمه راز بین خدا باشد و آدم. رازی که قبل از تولد فرا می گیریم و بعد از تولد کشفش می کنیم. عجب بازی جالبی! شاید هم بازی نیست و ما به بازیش می گیریم. این روزها بیشتر به یاد اولین ها هستم. اولین کلمه ایی که گفتم، اولین جمله، اولین قدم و ... همه این اول ها در نهایت سختی نتیجه ایی شیرین داشته اند حتی اولین خطا، اولین گناه چرا که باید بعد از اولین خطا به شدت ترسیده باشم و با خودم هم عهد بسته باشم که این اولین و آخرینش هست و بعد از اولین گناه اشک هایم را از شدت شرمندگی جاری کرده و قسم خورده ام که دیگر در خیالم هم تصورش را نکنم، اما از آنجایی که انسانم و فراموشکار همه اش یادم رفته...

بی شک وقتی اولین قدم را برداشته ام باید احساس قدرت کرده باشم، مثل کسی که سرزمین بزرگی را فتح می کند. یا با گفتن اولین جمله احساس شیرین رهایی کرده ام، دیگر می توانستم خواسته هایم را در دل واژه ها بریزم و عصای گریه از کار افتاده شد. و به این دلیل است که خدا دوست دارد همه اشک های بندگانش برای خودش باشد.

به راستی خداوند رحمان کدام کلمه را برای اولین بار به آدم آموخت؟! کلمه ایی که بشود هم در دل جایش داد، هم در دست گرفتش، هم به زبان آوردش، هم با چشم دیدش، هم با گوش شنیدش و با شنیدنش به هیجان آمد، هم تکرارش زندگی بخش باشد، هم حرف حرفش امید زندگی باشد و هم بشود همه رازهای هستی را در آن ریخت و خودش راز باشد. رازی بین خدا و آدم. واژه های زیادی را در ذهنم مرور کرده ام مثلاً: محبت، دوستی، گذشت، صبوری، ایثار، شهادت و... اما همه این ها چیزی کم دارند؛ هنوز باید کامل تر باشد. واژه ایی که برای همه آدم ها معتبر باشد. ملموس و در دسترس و یک پل ارتباطی باشد بین خدا و بندگانش تا هیچ وقت تنهایی خسته شان نکند، تا اگر دل شکسته شدند به یادشان بیاید که جایی هست که دل شکسته را به قیمت گزاف می خرد و اگر دلش متاعی عزیز و ارزشمند یافت، تنها خریدارش اوست. و اگر همه درهای دنیا به رویشان بسته شد تنها آن کلمه کلیدی برای گشایش همه درهای بسته است. هر چه می گردم جز به عشق نمی رسم که از هر تعریف و توصیفی کامل تر و برتر ...

18

negare-eshqh — Sun, 01 Mar 2009 18:48:18 GMT

به نام خدا

دوستان مهربان همراهان همدل سلام

زمستان آهسته آهسته كوله بارش را جمع مي كند و امسال چه سبك آمد و چه زود رفت و بهار بي سبزه و سرسبزي پيك فرستاده كه مي آيد. چند روز است كه از كوچ پرستوها مي گذرد. و بلبلان تلخ مي خوانند نغمه بهاري را ... بهار آمده است بوي نو روز مي آيد بي تازگي و طروات هر ساله و دل ها نمي دانم چقدر با طروات مانده اند چقدر به نو شدن مي انديشند.

بهار که در شهر ما چشم باز می کند؛ گرما هم با آن متولد می شود. در شروعش نرم است و لطیف. اما رفته رفته طغیان می کند، می خروشد و می خواهد با حضورش کلافه مان کند. این گوشه از دنيا آفتابش عجیب جگر زمین را می سوزاند. امسال هم كه آسمانش تنگ نظر شده. و خاک آرزو به دل باران مانده است و چشم بر کرامت ابرهایی که می آیند و می گریزند؛ دوخته است. سبزه ها نيامده رفتند و ما را درحسرت تماشاي يك دل سير زيبايي و طروات رها كردند.

این گوشه از زمین خدا صدای پای بهار از بهمن به گوش می رسد و در حوالی اسفند عزمش را جزم مي كند تا برود. چمدان لبریز از زیبایی اش را شبانه می بندد. با آمدن نو روز کوچ پرستوها هم آغاز می شود تا سالی دیگر و پاييزي دیگر... و بهار مي ماند و روزهای گرمی که بوی تابستان به همراه دارد و خمیازهای کشداري كه با خود به ارمغان آورده.

تنها ساحل زیبای دریاست كه می شود خنکای زندگی را در آن احساس کرد. همان جا که جانم برایش پر می کشد. مأمنی برای همه فصل هایم. کلاسی که همواره از محضرش فیض برده ام و در همه حالت هایش آن را به تماشا نشسته ام چه آن زمان که با جذری از ساحل دور مي شود و دلتنگي مي كند و چه هنگامی که با مدي دست در دستش مي نهد و تجديد پيمان می كند و دلش را وسعت می بخشد و سخاوتش را نشان مي دهد و ساحل همواره صبور است و متواضع. مهربان است و وفادار و در همه حال شيفته و شيداي دریا ....

این ها را گفتم که بگویم چگونه سالی را به سر می آوریم و با این همه بي نظمي، زندگیمان را نظم می دهیم. از خست آسمان می آموزیم که سخاوتمند باشیم و از گرمای نفس گیر و شرجی زودهنگامی که می آید، ياد می گیریم که مهربان تر باشیم و صبور ازساحل و دریا درس می گیریم که عاشق باشیم و متواضع که زندگی جز این نیست...

و اما اين روزها گرد و غبار ايام را از خانه هايمان مي زداییم و پرده ها و فرش هايمان را از هر آلودگي پاك مي كنيم و گلدان هايمان را با گل هايي زيبا تر آذين مي بنديم يادمان باشد همه گردهاي كينه را از دلمان بگيريم يادمان باشد، اسباب اثاث دلمان را هم تمیز کنیم تا مبادا در سال نو خاك كدورت در آن باقی بماند. يادمان باشد شاخه هايي از دوستي در گلدان هاي دلمان بنشانيم يادمان باشد، بهار كه خانه مان پاك و تميز است. دلمان هم پاك باشد... و يادمان باشد لحظه ايي كه سال نو را به جاي سال كهنه مي نشانيم دعا كنيم كه آن يار سفر كرده به سلامت سوي منزل آيد و امسال سال حضورش باشد و امسال سالمان پر خير تر پر بركت تر و پر نشاط تر باشد. دل هايمان مهربان تر از سال قبل و افكارمان مثبت تر. انديشه مان خيرخواهانه تر باشد و اهدافمان مقدس تر. برنامه هايمان منسجم تر و زندگيمان پر شور تر...

17

negare-eshqh — Sun, 01 Feb 2009 17:29:18 GMT

به نام خدا

دوستان مهربان همراهان همدل سلام

در باران

در باران

بوی بهار می دهم

بوی شکفتن

بوی اولين روز حيات

غريبه نيستم ميان آدم ها

باران از عشق می گوید

و عشق مرا

به دورها مي برد

به کودکیم

به معصومیتم

به دیوارهای کاه گلی روستا

و سر سبزی علفزاران

باران كه مي بارد

دنیا مهربان تر می شود

دست ها یکدیگر را تنگ تر مي فشارند

پرستوها شاعر مي شوند

در باران

نرگس ها قیام می کنند

سبزه ها مي رقصند

و دل غرق در محبت می شود

از باران که می گویم

دل زير تمنايش خيس مي شود

و چشمانم روشن تر

آسمان آبی تر

آفتاب زيبا تر

و خدا نزدیک تر

زندگی در رگ هايم جاری می شود

خوش است بی چتر از باران سرودن

که زیبا ترین ترانه بودن است

____________________

امروز روز باروني خوبي بود از اون بارونايي كه بايد رفت زيرش و خيس شد و حس بودن را پيدا كرد. از اون بارونايي كه زيرش قد مي كشي و به خدا مي رسي ...